Çalışan Gazeteciler!

    İnsanların haber, bilgi ve algılamalarında önemli yeri olan ÇALIŞAN GAZETECİLERİ kutlamak gerekir. 100-150 yıl öncesinin gazeteciliği ile günümüz gazeteciliği arasında dağlar kadar fark vardır. Unutmayalım ki bir zamanların çalışanları şimdi emekli olmuştur.
    Hemen her yıl 10 Ocak’ta düzenlenen Çalışan Gazeteciler günü dolayısıyla katıldığımız kahvaltılı toplantıda olan izlenimlerimi okurlarımızla paylaşma adına bu satırları yazıyorum.
    Toplantıyı düzenleyenlerin çalışan gazetecileri bir araya getirmesi, hoş sohbet edilmesi gerçekten güzel. Gazeteciler cemiyetini ve çalışan gazetecileri tebrik ediyoruz.
    Toplantının protokol ve vekillerin rutin propagandaları yanında çalışan gazetecilerin problemlerini bizzat birinci elden dinleme ve somut çözümlere açık olması ne derece gündem olmuş ve konu hakkında bir gelişme olup olmadığına bakmak gerekir.
    Afyonumuz genelinde yayın yapan gazeteler ve televizyon temsilcileri yanında, köşe yazarları, şairler, yazarçizerler, fotoğrafçılar, kameramanlar ve daha nicelerinin iştirak ettiği bu toplantılar güzel sohbetler dışında hem çalışan gazetecilerimizin ve hem de Afyonkarahisar’ımız için faydalı fikir egzersizine sebep olmalıdır. Toplantıya katılanların daha sonra Şuhut, Kocatepe gibi yerlere götürülmesi düşünce olarak isabetli olmuştur.
    İdeal bir görüştür ama toplantıya katılanlar arasında yalnızca iki soru halinde hem çalışan gazeteciler hem de Afyonkarahisar’ın sorunlarını içeren görüşler yazılı olarak alınabilirdi. 200 kişinin üzerindeki bu mini anket yöneticilerimize bir done verebilirdi.
    Çalışan gazeteciler toplumun bir parçasıdır. Milletin canı yandıysa onların da canı yanar, millet sevinçliyse onlar da sevinci paylaşırlar. Onların ayrıca bu sevinç ve kaygılarını millete dürüstçe aktarma yükümlülükleri vardır.
    Toplantı sırasında kahvaltılık ikramlar aşırı fazla idi. Hiç dokunulmayan yiyecekler ikazlara rağmen ÇÖPE denilerek toplanmıştır. Ekonomimizin eksi yönde gitmesinin en başat göstergesi israftır.
    Milletimizin ileri medeniyetler seviyesini yakalayıp geçmesi EĞİTİM sisteminin milli amaçlara hizmet etmesiyle doğrudan alakalıdır. Hedef; fırsatçı değil, ahlaklı; biat eden değil, sorgulayan nesil yetiştirmek olmalıdır. İşte tam da burada çalışan gazetecilere iş düşüyor. Günümüz, bilim teknoloji ve iletişim çağıdır. Gazetecilik; sosyal medyayı, televizyonları, dijital kanalları da kapsayan komplike bir hal almıştır.
    Yapay zekâ gibi uygulamalar, gerçeğin anlaşılmasında değil, anlaşılmamasında kullanılırsa gerçekleri örtbas eden sanal bir âlem ortaya çıkar. Beynelmilel sermaye ve onu kontrol eden emperyalistlerin bu sapkın emellerinin önündeki en büyük engel kanaatimce ÇALIŞAN GAZETECİLER’dir. Onların uyanıklığı, milletin uyanmasının anahtarıdır.
    Gazeteciler, bütün bir millet gibi şahıslarla uğraşmak yerine yapılan güzellikleri veya yanlışlıkları dile getirirlerse daha isabetli gelişmelere kapı aralarlar.
    Kalkınma ve gelişmede biz bize yeteriz. Ama örneklikte Japonya gibi ülkeler baz alınabilir. Çocuklarını eğitirken Hiroşima ve Nagazaki’ye gezilerle bilinç oluşturuyorlar. Hem tarihe hem de üretim ve çalışmaya önem veriyorlar. Bizde de çocuklarımıza Kocatepe – Çanakkale gezileri bilinçli rehberler vasıtasıyla yapılabilir. Böylelikle 1945’lerin yerle bir olmuş ülkesi dünya çapında en az 20 markanın taşıyıcısı olabilmiştir.
    Cumhuriyet’in kuruluşuna müteakip 15-20 yıllık sürede benzer atılımlar, tesis ve fabrikalar açılmıştı. Daha sonrakiler dışarıdan ithali marifet sayıp güzelim teşebbüsleri akim bıraktılar. Özelleştirme adıyla devletin imkânları randımansız hale getirildi.
    İşte MUSTAFA KEMAL’in “AZ ZAMANDA ÇOK İŞLER BAŞARDIK” dönemini yenilemek bunun için elzemdir. Dalkavukluğun değil, ehliyet ve liyakatin öne çıktığı dönemlerde TÜRKİYE’miz ilerleyecektir.
    Emekli olmuş, çalışan ve aday çalışan gazetecilerimiz ideal olarak MUHTEŞEM TÜRKİYE’yi benimserlerse bundan sonraki ÇALIŞAN GAZETECİLER günleri BAYRAM gibi kutlanır.
Himmet KASAL