Koltuk Kapmaca

Çocukken oynadığımız köşe kapmacanın büyükler için olanı koltuk kapmacaymış. Meğer büyükler bu oyunu çocuklardan daha çok seviyorlarmış. Onlarınki oyundan öte bir tutku ve bağımlılık olsa gerek ki bu uğurda her şeyi yapmayı kendilerine hak görüyorlar. O koltuğa seçilerek, istenerek yani demokratik yollarla gelmek gibi bir hususunda bu büyük hırs ve tutku karşısında bir anlam ifade etmediğini görüyoruz. Demokrasi benim koltuğa oturmamı sağlıyorsa güzeldir, iyidir ve lazımdır. Fakat aksine beni koltuğumdan uzaklaştırıyorsa fenadır, kötüdür ve gerekli değildir. Herhalde koltuk kapmaca kuralsız, ölçüsüz ve sadece kuvvete dayalı adaletsiz bir oyun.  İşin bir başka boyutu ise kendilerini yıllardır demokrasi havarisi, adalet timsali ve hak-hukuk mücadelesinin kahramanı gösterenlerin acınası durumudur. Demek ki hepsi samimiyet ve ciddiyetten yoksun görüntü icabı işlermiş. Adalet diye yürünen ve yürütülen yollar boşa çiğnenmiş, zamanın baş tacı kahramanları yere batası hainler olmuş. Meğer sürekli tek adam diyenler kendi tek adamlığının peşinden gidiyormuş. Sonuç itibari en çok zararı gören sürekli aldanan ve aldatılan halk kitleleri ve umutları olan insanlardır. Bir dirhem zararını bin lira milletin menfaatine feda etmeyen, kendi menfaatini başkasının zararında gören, muvazenesiz ve muhakemesiz fikir ve hareketlerde bulunan,  meyl-i intikam(intikam hissi) ve garaz-ı şahsîsini(şahsi kin) feda etmediği halde mağrurane millete ruhunu feda etmek davasında bulunanlara artık toplumun inanmaması gerektir. Demokrasi şahısların koltuk mücadelesi alanı olmaktan çıkıp bir idare ve yönetim biçimi haline gelmediği sürece yaşananlar yeninde tekrar edecektir.