Sadece Kendini Görmek

İnsan sürekli kendine bakmaktan etrafında görmesi gerekenleri göremez hâle gelir. Kendisi ile meşguliyeti o dereceye gelmiştir ki başkasıyla meşgul olmayı bir zarar ve kayıp olarak görür. Dünyanın kendi şahsı etrafında döndüğünü zanneder. Merkeze kendi şahsını ve şahsiyetini koymuştur. Ben, benlerle oluşturduğu bir benlik heykeli dikmiştir. Sadece kendi nefsini beğenen ve seven insan başkasını sevemez. Görünüşte sevse de samimi sevemez; belki ondaki menfaatini ve lezzetini sever. Daima kendi şahsını beğendirmeye ve sevdirmeye çalışır. Kusur ve hataları kendine almaz. Avukat gibi kendini müdafaa eder. Mübalağalar ve belki de yalanlarla kendini hep yukarıda tutmaya çalışır. Oradan düşmemek için kendinde olmayan meziyetleri kendinde varmış gibi gösterir. İnsanların şahsına karşı teveccühleri onun için en ehemmiyetli meseledir. Yeter ki o teveccühler o aldatıcı tebessümler kesilmesin. Yeter ki sahte övgülerle el üstünde hatta baş üstünde tutulsun. Gönüllerde hiçbir kıymet verilmediği halde süslü cümlelerle dillerde değerli gösterilsin. Böyle insanlar yalnız kendini görür, kendine güvenir, kendini beğenir. Ancak bunların hepsi kabir kapısında sona erer ve beş para fayda vermez. Dünyadayken birkaç dakika unutulmaya dayanamayan bu insan daha musalla taşındayken unutulur. Bu hususu çok güzel anlatan rahmetli Nejat Uygur’un “Cenazemi gördüm” şiirini kendi dilinden dinlemenizi tavsiye ederim. Bu şiir sadece kendimizi görmemeye, ölmeden önce sevdiklerini gerçek manada görebilmeye yardımcı olacaktır.