Hayatın Arefesinde

İnsan, yaşadıkları ve yaşamadıkları ile hep bir şeylerin arefesindedir. Sevinç ile üzüntü, huzur ile sıkıntı, kazanmak ile kaybetmek, başarmak ile başaramamak gibi nice duygunun arasında gidip gelir. Bir kararı, bir durağı, bir sabitliği yoktur. Değişkendir, dönüşür ve dönüştürür. Bir nefes molası olsa da gittikçe uzayan bir yoldadır. Ümitler ve korkular ile dolu ağır bir yük sırtındadır. Hayat yükü der insan buna. Fakat bu kadar yükü yükleyen de yine kendisidir. Ne kadar şikâyet etse de yine yükünü ağırlaştırmaya devam eder. Çünkü kendisine göre yaşamaz hayatı. Başkalarının yüklerine bakar, o yüklere özenir, sadece o yükler için yaşanıyor zanneder. Ağırlıklarını yere koyup üzerinde oturmayı hiç düşünmez. Aksine sürekli onları beli ve başında tutmak zorundaymış gibi hareket eder.  Onlar, şunlar, bunlar diyerek hiç kendisi olamadan bir hayat yaşar. Kendisi için yaşamak istediğinde ise geride yaşayacak bir zaman bulamaz. Başkalarını takip etmek sebebiyle kendini hiç göremeden hayatı geçip gitmiş olur. İnsanın bir başka yönü ise küçük sebeplerle büyük kıymetleri değersiz hâle getirmeye çalışmasıdır. Nasıl ki bir sinek kanadı göz üstüne bırakılsa karşısındaki kocaman bir dağı görmesine engel olur insan da çok küçük sebeplerle çok büyük şeyleri kaybeder. Küçük ayrıntıların peşinde koşarken sahip olduğu büyük değerleri kendi eliyle yok eder. Uzaklarda bir şeyler aramak sebebiyle yakındaki kıymetlerini heba eder. Elmaslarını şişeler ile değişen bir divane gibi en değerli olanı en değersiz olanla mübadele eder. Geriye dönüp hatasını anladığında ise kaybettiklerini yeniden elde edecek bir durumda olmayacaktır. Risale-i Nur eserlerinde ifade edildiği gibi; “İnsan, yaşayış vaziyetince bir dağdan kopup sel içine düşen veya yüksek bir apartmandan düşüp yuvarlanan bir şahıs gibidir. Evet, hayat apartmanı yıkılıyor. Ömür teyyaresi şimşek gibi geçiyor.” Bu sebeple ölümün öncesinde hayatın arefesinde kendimizi yeniden gözden geçirelim. Bir hayatımız olduğunu ölüm gelmeden fark edelim.