Biz ve Ötekiler

Biz ve ötekiler düşüncesi bir kesimin kendisini başka bir kesimden üstün görme anlayışının ifadesidir. Biz varız, bizim varlığımız ise daha ehemmiyetli, daha değerli ve çok daha gerekli düşüncesinin yansımasıdır. Biz, ötekilere karşı farkımızdan, ayrıcalığımızdan ve çeşitli üstünlüklerimizden biz olduk. Onlar ise bizden aşağı olmak, itibarca ve mevkice makamsız, rütbesiz kalmakla ötekiler oldu ve öyle kalmaya mahkûmlar anlayışıdır. O nedenle öteki olan ezilebilir, perişan edilebilir, tarafgirâne adavet edilebilir. İstenildiği gibi ve istenildiği kadar mağdur ve mazlum duruma düşürülebilir. Bu ise başta bizim inancımızın ve inancımızın getirdiği medeniyetimizin ruhuna aykırıdır. Mevlâna Divân-ı Kebîr’de şöyle der: “Hor görülenleri, toprağa düşenleri, ayaklar altında ezilenleri, gül bahçesine getirelim, onlara neşeler bahşedelim diye bu dünyaya gelmişiz.” Bu anlayıştan öte bir inanıştır. Bu, biz ve ötekiler yanlış düşüncesi yerine hepimizi “biz” yapan bir hakikattir. Yanlış anlaşılmasın herkes biz olmakla aynı olmayacaktır. Biz ve siz olmak yani farklı düşünmek, farklı görmek, farklı anlamak ve farklı yaşamak olması gerekendir. Burada sadece biz demek, bizden farklı gördüğümüzü öteki yapmak ve öteki yapılanı dışlamak ve hor görmek, yok saymak ve varlığı ile mücadele etmektir. Devletlerin demokratik rejimleri, anayasaları, kanunları bir toplumun biz ve ötekiler yanlışına düşmemesi, buna imkân ve izin verilmemesi için vardır. Ta ki biri bir imtiyaz ile başkasına haşerat nazarıyla bakmakla nifak çıkmasın. Kendisine bir imtiyaz takmakla başkasının hassasiyetlerini tahrik etmesin ve onu ötekileştirmesin. İmtiyazsız ve eşit bir toplum olsun.