KIVANÇ TATLITUĞ

Kıvanç Tatlıtuğ, önemli projelerde yer alan iyi bir oyuncu. Ancak o da hepimiz gibi bir insan. Dünyaya ait birçok lezzeti ve keyfi yaşamış birisi olmasına rağmen bunlarda bir devamlılık bulamadığı ve bunların geçici şeyler olduğunu söylüyor. Her ne kadar dünyaya ait çok şeyler kazansa da bunların geride kalacak fani şeyler olduğunu vurgulaması fıtri bir duygu. Kalp sadece dünyaya razı değil. Kıvanç bey gibi her taraftan ilgi ve alâka gören insanlar sahte gülücükleri, sahte övgü ve sevgileri, sahte dostlukları fark ettiklerinde bunlardan nefretle kaçıp samimiyet ve sahicilik arıyorlar. Bu da onları manevi bir arayışa yönlendiriyor. Sahnenin ışıkları söndüğünde bu ışıkların ancak bir süreliğine olduğunu ve bir gün tamamen kapanacağını hissediyorlar. Kaybolup gidecek güzellikler ve bitip tükenecek sevgiler insanı razı etmiyor. Ebedi aşk için yaratılan kalp, fani sevgi ve aşklar ile kandırılamıyor. Bizimle beraber ancak kabir kapısına kadar gelebilen şeyler için bir ömür harcanması Kıvanç beyi de rahatsız etmiş. Bunların fikrin merakına değmediğini, istek ve arzulara merci olamadığını, arkasından gam ve kederle teessüf etmeye lâyık olmadığını Kıvanç beyde hissetmiş. Onun için kalbinin onlara perestiş edip ve onlara bağlanıp kalmasını istemiyor. Daha dünyayken sona erip kaybolanların arkasına düşmekten çekiniyor. Kendisi fani olanın bizim ebedi yaralarımıza merhem süremeyeceğini vurguluyor. Yok olup gitmekle acılanan hiçbir şeyin keder ve meraka değmeyeceğini hepimize hatırlatıyor. Kısacası faniyim, fani olanı istemem diyor. Aslına birçok ünlü denilen insanlar bu vaziyetin farkında, belki aralarına benzer şeyleri konuşuyorlar. Ama çeşitli sebeplerle herkes bu hissiyatlarını dışarıya vuramıyor. Manevi ihtiyacını gözlerden ve sözlerden uzak bir şekilde karşılamaya çalışıyorlar. Ama hayat öyle bir şey ki kimse için yaşanmıyor.