Göremediklerimiz

İnsan bazen göremez ve bazen de gösterilmez. İnsan çoğu şeyi uzakta arar. Mutluluğu, huzuru, sevinci, neşeyi uzakta bulurum zanneder. Hasret, özlem, elem ve keder sadece uzaktakiler içindir diye düşünür. İnsan etrafına, yakınına, çevresine az bakar. Ne varsa uzaklardan bulurum zanneder. Yakında olanlar onun için hep hazırdır diye düşünür. Yakındaki bir yere gitmez, bırakmaz ve uzaklaşmaz. Yakında olanı hep elinin altında zanneder. Yakındakilerin bekleyeceğinden bir şüphe duymaz. Onun için hep uzaklar hedefindedir. Fakat öyle değildir hayat. Uzaktakini ararken yakınındakini uzak eder. Uzak yolların peşinden giderken geriye döndüğünde yakınındakileri buldurmaz. Yakın kolayca görülmez. Çünkü yakını görmek için çok çaba sarf etmez insan. Uzak için gözler açılır, en yüksek mevkilerden bakılır. İnsan,  zaman ve mekânın içinde hazır olanı değil zaman ve mekânca uzak olanı aramayı tercih eder. Bu nedenle içinde bulunduklarının farkına varmaz. Belki kolayca elde etmiş ve yokluğunu hiç tecrübe etmemiş olması da bu vaziyete yardım eder. İnsan diğer mahlûkata bakmalı, onlardan kendisine dersler çıkartmalıdır. Bir dalın en yakını onun yapraklarıdır. O yaprakları döken kuru bir ağaç olarak kalır. İnsanlar yaratıcısını bile uzakta arar. En yakınındaki toprağa bakmaz. Bütün hayatın, dirilişin ve canlılığın ana kaynağı topraktır. Yaratıcının kudreti, sanatı, iradesi, ihtiyarı açık bir şekilde toprakta görünür. Bu nedenle toprak, semanın sahibine ulaşmak için en yüksek semadan daha yakın bir yoldur. Uzakta aramak sebebiyle göremediklerimizi artık görebilmek duasıyla…