Fakir Kadının Tarlası

Endülüs Emevî Hükümdârlarından Hâkem II, Adâletli Bir Hükümdârdı.
Adâleti Sevmek ve Yerine Getirmekte Ondan Geri Kalmayan Bir Kadısı Vardı;
Kadı Beşir... Hükümdâr, Bahçesine Büyük Bir Köşk Yaptırmak İstedi Amma Arsası Yetmiyor, Fakir Bir Kadına Ait Tarlayı da Almak Gerekiyordu. 
Kadın Tarlasını Vermek İstemedi Fakât Zorla Alıp Köşkü Onun Tarlasına Uzattılar.
 Köşk Bitmişti, Kadın Beşir’e Gitti, Durumu Bildirip Şikâyette Bulundu.
 Kadı Kadına:
 “Hiç Meraklanma..” Dedi, 
“Ben Bunu Düzeltirim...”
Kadı Beşir Bir Eşek Aldı Eşeğin Üzerine Boş Bir Torba Koydu.
 Vardı Gitti
 Yeni Köşkün Önüne. Hâlîfe Hâkem Pencerede Oturuyordu. Kadı:
“Ey Hâlîfe!” Diye Seslendi,
 “Bu Torbayı Şuradan Toprakla Doldurur musun?”
Hâlîfe, Beşir’in Bir Gâyesi Olduğunu Anlayarak Aşağıya İndi,
Torbayı Toprakla Doldurdu. Kadı:
 “Hele...” Dedi, 
“Şu Torbayı Kaldır da Eşeğe Yükleyelim...”
Hâlîfe Uzun-Uzun Zorlandı, Torbayı Kaldıramadı. Bunun Üzerine Kadı Şöyle Dedi:
 “Ey Hâlîfe! Bu Torbadaki Toprak, Fakir Kadından Zorla Aldığın Şu Tarlanın Ancak Çok Küçük Bir Bölümüdür ve Sen Bunu Kaldıramıyorsun. Peki, Yarın Âhirette O Koskoca Tarlanın Yükünü ve Günâhını Nasıl Kaldıracaksın?”
Tarla, Köşkle Beraber Kadına Verildi.